دامنه‌های خصوصی GPTMail به شما امکان می‌دهند یک دامنهٔ سفارشی برای استفادهٔ شخصی متصل کنید، آن را خارج از فهرست دامنه‌های عمومی نگه دارید، و دسترسی به صندوق ورودی را با یک عبارت عبور خصوصی محافظت کنید.
دامنهٔ خصوصی چیست؟
دامنهٔ خصوصی، دامنه‌ای سفارشی است که صرفاً برای استفادهٔ خودتان اضافه می‌کنید.
برخلاف دامنه‌های عمومی، دامنه‌های خصوصی در فهرست دامنه‌های عمومی GPTMail ظاهر نمی‌شوند. سایر کاربران آن‌ها را به‌عنوان دامنه‌های ایمیل قابل انتخاب نخواهند دید، و آن‌ها برای استفادهٔ مشترک عمومی از صندوق ورودی در نظر گرفته نشده‌اند.
این امر دامنه‌های خصوصی را زمانی مفید می‌سازد که می‌خواهید تجربه‌ای موقت یا سبک از صندوق ورودی داشته باشید، اما با دامنه‌ای که متعلق به خود شماست.
نحوهٔ کار
هنگامی که یک دامنهٔ خصوصی اضافه می‌کنید، GPTMail یک هدف MX اختصاصی برای آن دامنه تولید می‌کند.
به‌جای اینکه دامنهٔ خود را به هدف MX عمومی متصل کنید، رکورد MX آن را به هدف خصوصی تولیدشده توسط GPTMail تنظیم می‌کنید. پس از پیکربندی DNS، GPTMail رکورد MX را بررسی می‌کند. اگر رکورد با هدف خصوصی مورد انتظار مطابقت داشته باشد، دامنه فعال می‌شود.
روند راه‌اندازی به شرح زیر است:
- دامنهٔ خود را وارد کنید.
- یک عبارت عبور خصوصی تعیین کنید.
- هدف MX خصوصی را تولید کنید.
- رکورد MX را در ارائه‌دهندهٔ DNS خود اضافه کنید.
- بررسی MX را در GPTMail اجرا کنید.
- شروع به دریافت ایمیل از طریق آن دامنهٔ خصوصی کنید.
چرا دامنه‌های خصوصی با دامنه‌های عمومی متفاوت‌اند
دامنه‌های عمومی برای استفادهٔ مشترک عمومی طراحی شده‌اند. آن‌ها می‌توانند در فهرست‌های عمومی نمایش داده شوند، توسط بازدیدکنندگان استفاده شوند، و به‌عنوان بخشی از تجربهٔ عادی آدرس GPTMail در دسترس باشند.
دامنه‌های خصوصی متفاوت عمل می‌کنند:
- آن‌ها از فهرست‌های دامنهٔ عمومی پنهان هستند.
- پیش از دسترسی به صندوق ورودی به یک عبارت عبور نیاز دارند.
- از یک هدف MX خصوصی جداگانه استفاده می‌کنند.
- برای استفادهٔ شخصی در نظر گرفته شده‌اند.
- در حال حاضر از طریق API عمومی در دسترس نیستند.
این تفکیک مجموعهٔ دامنه‌های عمومی را پاک نگه می‌دارد، در حالی که به کاربران پیشرفته کنترل بیشتری بر دامنه‌های خود می‌دهد.
دسترسی به صندوق ورودی دامنهٔ خصوصی
پس از فعال‌شدن دامنهٔ خصوصی، آدرس‌های زیرمجموعهٔ آن دامنه می‌توانند مستقیماً باز شوند.
برای مثال، اگر دامنهٔ خصوصی شما example.com باشد، می‌توانید به این آدرس مراجعه کنید:
https://mail.chatgpt.org.uk/name@example.comقبل از نمایش صندوق ورودی، GPTMail عبارت عبور خصوصی‌ای را که هنگام افزودن دامنه تعیین شده بود، درخواست می‌کند.
بدون عبارت عبور صحیح، صندوق ورودی قفل باقی می‌ماند.
الزامات DNS
یک دامنهٔ خصوصی باید دارای یک رکورد MX باشد که به هدف خصوصی تولیدشدهٔ آن اشاره کند.
برای مثال:
example.com. MX 10 your-generated-target.private-mx.chatgpt.org.uk.هدف دقیق توسط GPTMail تولید می‌شود و باید از صفحهٔ راه‌اندازی دامنهٔ خصوصی کپی شود.
هدف MX خصوصی از هدف MX عمومی جدا است. این امر به GPTMail امکان می‌دهد مسیریابی ایمیل دامنهٔ خصوصی را از مسیریابی ایمیل دامنهٔ عمومی تشخیص دهد.
چه زمانی از دامنه‌های خصوصی استفاده کنیم
دامنه‌های خصوصی گزینهٔ مناسبی هستند زمانی که می‌خواهید:
- یک صندوق ورودی یک‌بارمصرف شخصی روی دامنهٔ خودتان.
- یک دامنهٔ پنهان که در فهرست عمومی ظاهر نمی‌شود.
- دسترسی به صندوق ورودی محافظت‌شده با رمز عبور.
- کنترل بیشتر بر DNS و هویت دامنه.
- یک راه‌اندازی سبک برای دریافت ایمیل بدون ایجاد صندوق‌های پستی کامل.
آن‌ها به‌ویژه برای آزمایش ثبت‌نام‌ها، دریافت کدهای یک‌بارمصرف، جداسازی پروژه‌ها، یا نگهداری یک صندوق ورودی به سبک catch-all خصوصی برای دامنه‌ای که کنترل می‌کنید، مفید هستند.
دامنه‌های خصوصی چه چیزی نیستند
دامنه‌های خصوصی، حساب‌های ایمیل میزبانی‌شدهٔ کامل نیستند. آن‌ها جایگزین ارائه‌دهندهٔ صندوق پستی کامل با ارسال خروجی، حساب‌های کاربری، تقویم‌ها، یا تضمین‌های بایگانی بلندمدت نمی‌شوند.
آن‌ها همچنین برای عمومی‌کردن یک دامنه در اختیار هر کاربر GPTMail در نظر گرفته نشده‌اند. اگر می‌خواهید یک دامنه به‌صورت عمومی به اشتراک گذاشته شود، باید در عوض به‌عنوان یک دامنهٔ عمومی اضافه شود.
دامنه‌های خصوصی عمدتاً برای دریافت شخصی و دسترسی محافظت‌شده به صندوق ورودی در نظر گرفته شده‌اند.
یک صندوق ورودی موقت شخصی‌تر
دامنه‌های خصوصی به کاربران GPTMail راهی تمیزتر برای بهره‌گیری از دامنهٔ خود در تجربهٔ صندوق ورودی موقت ارائه می‌دهند.
شما راحتی بازکردن یک آدرس را مستقیماً در مرورگر حفظ می‌کنید، در حالی که مالکیت دامنه، مسیریابی MX خصوصی، و محافظت با عبارت عبور را نیز به آن می‌افزایید.
برای کاربرانی که حریم خصوصی و کنترل بیشتری نسبت به آنچه یک دامنهٔ عمومی مشترک می‌تواند ارائه دهد می‌خواهند، دامنه‌های خصوصی یک میانه‌روی ساده ارائه می‌دهند.